Onderzoek toont aan dat het zorgen voor kinderen meer is dan een voltijdse job. Het heeft zelfs een equivalent van 2.5 voltijdse jobs (Bron: independent).
Blijkt dat een moeder gemiddeld 98 uren per week besteedt aan oudergerelateerde taken. Ze houdt hierdoor amper een uur en 7 minuten per dag over voor ‘zichzelf’.
Uit het onderzoek blijkt ook dat 40% van de moeders het gevoel heeft dat haar leven gedomineerd wordt door een eindeloze to do lijst.
Gemiddeld bestaat een dagelijkse to do lijst uit 26 taken gaande van boterhammen maken, kinderen vervoeren tot het bereiden van de avondmaal.
Slik! Moederschap mag dan misschien wel de mooiste job op aarde zijn, het is zeker ook de meest “pittige”.
Daarom pleit ik voor een constante toevoer van koffie, vochtige doekjes, netflix en voetmassages voor elke moeder.
Het onderzoek deed me erg denken aan mijn gemiddelde ochtendroutine. Lees hem even door, ik ben er zeker van dat het zeer ‘herkenbaar’ zal zijn.
De Vuilkar
Terwijl ik de boterhammen sta te smeren hoor ik het gepiep van de vuilkar. Vanuit mijn ooghoek zie ik de uitpuilende vuilbak. “Waarom staat die nog niet buiten? You’ve got one job man, just one job.” De vriendelijke vuilman kan nog net mijn vuilzak aannemen. Breed glimlachend want zo’n verwaaide moeder, op blote voeten in haar peignoir met daar onder ‘absolutely nothing’ dat is vast standaard op zijn ochtenronde.
Kom van die pot man, niemand heeft tijd om ‘s ochtends even rustig zijn gevoeg te doen, tokkelend op je telefoon 💩. Ik kan me de laatste keer dat ik mijn gevoeg kon doen met gesloten deur zelfs niet meer herinneren. Ik heb altijd toeschouwers, en applaus, en geen geheimen.
“Tot straks schat.” “Ja-haa-haa tot straks”. Blaf ik net niet terug. Want ja mijn innerlijk kind is stikjaloers dat hij al kan gaan werken en dat hij die hele ochtend sprint, rush, dans, lekker ontspringt. Hij staat nu te stampvoeten en gillend over de grond te rollen, dat innerlijk kind. Oh nee wacht, het is mijn peuter van 2 want die wil “zelleuff” haar tanden poetsen.
Over blaffen gesproken, de hond moet nog buiten, en eten, en dringend eens naar de dierenarts. Ik zet het op mijn dringende “to-do”, het staat nu op plaats 10517.
*pling pling* een smsje “wat zullen we vanavond eten?” Stront met strepen mompel ik. Voilà, denkbeeldig sms’je terug gestuurd.
Schoentjes aan!
Schoentjes aan, kom op schoenen aan, doe uw schoenen aan, SCHOENEN aan! Even mijn crescendo evalueren. Helemaal op punt, move over Maria Callas. Ik zeg het met zo veel moederlijke intonatie, volume en overtuiging dat vermoedelijk zelfs de buren hun schoenen aan hebben. Even slokje koffie om de keel te verzachten, de lekkerste ice coffee van de week moet ik zeggen. Ik heb hem nochtans een oogknipper geleden gezet. Tijd is tegen mij, en tegen ons. Net gewassen en ik zweet al terug.
“Kom kindertjesss, allemaal naar de auto.” Met mijn liefste mama-stemmetje, kan ze! “Amai mama ik ruik precies kaka 💩.” Zegt de kleuter. We kijken gelijktijdig naar de jongste. Die steekt haar vinger op “Ikke”, “Ik heb een drol in mijn broekje”.
Adem in, adem uit … herhaal deze mantra, door je mond en niet door je neus want dit geurtje is best, euh pittig. Na een bad, een portie verse kledij en drol schrapen uit het broekje, een wasmachine en 10 verzuchtingen verder, zitten we eindelijk in de wagen, onderweg naar school. Waar sowieso hopeloos te laat zijn, de bel ging 10 minuten geleden al.
Ik vind het niet leuk dat jij altijd alles vergeet!
Sprintje trekken met peuter op de arm, boekentassen, handtas, sportzakje, rond mijn arm, hals, been en ondertussen trekkend aan de arm van de kleuter die heel dramatisch roept dat ze nu “echt niet kan lopen want haar benen zijn veel te moe-hoe-hoeoeoe”. Zo lopen we de schoolpoort binnen. Het einde is in zicht, van het eerste deel van de dag althans.
“Mama, jij bent mijn laarsjes vergeten.” Welke laarzen? Wacht! Was die boswandeling vandaag? Ja dat stond gisteren, en eergisteren en vorige week op de digitale communicatie van de school. Ik beloof de kleuter dat ik nog snel naar huis rijd voor haar laarsjes. Ze kijkt me met een droef gezichtje aan en zegt beteutert “ik vind het niet leuk dat jij ALTIJD alles vergeet mama”. Met de nadruk op “altijd”. Heeft er iemand een vod? Om dit hoopje moederellende bij elkaar te vegen?
Ist-al-bekan weekend?
Een kwartier later, met de kinderen veilig en mét laarsjes aan in school, zit ik in de wagen. Pffieuw, dat was een lange dag zeg, een lange week zelfs. Ik ben zo moe-hoe-hoeoe-oe… Ik kijk op mijn klok … 8.55 uur, 2020 stappen, hartslag 92 maandagochtend 19 februari. Klaar om aan de werkdag te beginnen, en de werkweek. Ist-al-bekan-weekend?
– Uit het leven gegrepen
Geschreven door Ina De Quint voor Baby Spa & Precho
