Baby Spa Antwerpen +32(0)474 450 010 / Baby Spa Herentals: +32(0)471 703 919

Blog by Precho

Blog

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Bij Precho krijgen wij tal van aanstaande ouders op bezoek voor een pretecho van hun baby. Ze hebben elk hun eigen mooie verhaal. Maar het verhaal van deze mama bezorgde ons kippenvel, traantjes én een glimlach. En we zijn haar ontzettend dankbaar dat ze het hier wil delen.

In april 2017 zijn mijn man en ik getrouwd en we hadden samen beslist om meteen nadien te beginnen voor een tweede kindje. Tot onze grote verrassing hadden wij op 25 mei 2017 meteen een positieve test in handen, wat waren we beiden dolgelukkig. Bij onze eerste dochter duurde het veel langer. We noemden het ons huwelijks kindje. Die eerste weken zijn altijd wat spannend, bovendien was ik vanaf week vijf zo misselijk dat ik bijna niets meer binnen hield. Ik viel die eerste weken al meteen enkele kilo’s af. Ik at op een hele dag maar een halve nectarine en een rijstwafel en nog was ik enorm misselijk.

Ooit had ik al eens een miskraam op 8 weken, dus was ik enorm blij dat we een maand later al naar de gynaecoloog mochten gaan. Toen was ik 8 weken en alles bleek in orde te zijn, ik was uitgerekend voor 2 februari 2018. Om het gewichtsverlies maakte ze zich geen zorgen, enkel moest ik wel zien dat ik voldoende vocht binnen kreeg. Anders moest ik echt wel opgenomen worden in het ziekenhuis. Ik deed de weken nadien dus enorm mijn best om voldoende te drinken en eten. Toen ik 12w zwanger was bleek ik al 7 kg afgevallen te zijn, maar ons kindje was springlevend en wij dus nog steeds dolgelukkig. Tijdens de 12w echo wordt telkens de nekplooi gemeten en die kon mijn gynaecoloog maar heel moeilijk vinden, na een kwartier zoeken, nam ze dan maar snel die nekplooi tijdens een beweging van ons kindje en die bleek toen toch wel veel te hoog te zijn: 3.9, terwijl die maximumgrens aan 3.5 ligt.  Ik vroeg haar nog of ik niet beter even zou rondlopen zodat ons kindje beter lag voor afname van die neklplooi, maar daar had ze op dat moment geen tijd voor. Volgens mijn gynaecoloog had de niptest ook geen zin, aangezien die enkel de drie meestvoorkomende afwijkingen controleert. De gynaecoloog maakte voor ons meteen een afspraak bij een gespecialiseerde gynaecoloog in een ander ziekenhuis voor afname van de vlokkentest.

De vlokkentest

Twee dagen later, op 26 juli, mochten we meteen langsgaan voor die vlokkentest. Ik had er geen goed gevoel bij. Ik had al enkele ervaringen opgezocht en had gemerkt dat er toch wel een kans was dat ons kindje hierdoor zou sterven. Met een bang gevoel gingen we dus naar dat ziekenhuis. Daar moesten we eerst naar de genetische dienst voor het genetisch onderzoek. Ze namen bloed af bij ons beiden en nadien kregen we nog een vragenlijst ivm afwijkingen in onze familie. Aangezien er in onze familie geen afwijkingen zijn, waren we snel rond. Nadien mochten we naar de gynaecoloog die de vlokkentest ging afnemen. Daar bleek er ook een stagiaire aanwezig die ging meehelpen en de uitgebreide echo bij mij ging doen. We kregen dus eerst een zeer mooie echo van ons kindje waarbij alles werd nagekeken: vingers, teentjes werden geteld, het hartje en de navelstreng werden nagekeken en ze zagen dat het een meisje was. Op de echo zag alles er dus goed uit. Ik vroeg aan de stagiaire of de nekplooi hier ook zo hoog was, maar ze zei gewoon ‘oh, dat zal wel hoor’ en ging verder met het bekijken van ons kindje. Nadat ze alles goed had bekeken, kwam de gynaecoloog erbij voor afname van de effectieve test. Ze gingen het niet verdoven, omdat het toch niet zo lang zou duren en het principe was dat ze met een dikke naald door de buik en baarmoederwand gingen en zo tot in de placenta, daar gingen ze vlokken (stukjes) afnemen, door het op te zuigen met de naald. We mochten meekijken, maar ik wou dit niet, mijn man heeft wel meegekeken. Het was even enorm pijnlijk, ik kreeg zo’n pijn zoals bij de weeën van mijn eerste dochter, maar het was inderdaad snel voorbij en hij bleek meteen voldoende vlokken te hebben, dus een tweede afname was gelukkig niet nodig.

Na afname van de test stond ik veel te snel recht en draaide ik volledig weg en dreigde flauw te vallen. Al snel kwamen er twee assistentes en die legden me terug op het bed, daar moest ik even blijven liggen. Ondertussen gaf de gynaecoloog alle informatie al in de computer in en toen hij aanbeland was bij de nekplooi, gaf de assistente (stagiaire dus) toe dat ze die niet meer had afgenomen, omdat het maar 2 dagen was geleden. Toch vond hij dat dit belangrijk was, dus moest ze opnieuw met het echotoestel over die pijnlijke plaats op mijn buik. Toen bleek de nekplooi slechts 2.3 te zijn, wat dus normaal geen aanleiding geeft tot afname van de vlokkentest. Daar ben ik toen even in huilen uitgebarst omdat alles me teveel werd en hij probeerde ons gerust te stellen. Op basis van wat hij had gezien op de echo en de nekplooi schatte hij dat er maar een kans van 5% was dat er toch nog een afwijking zou gevonden worden. Ietsje meer gerustgesteld gingen we die avond naar huis, waarna ik 2-3 dagen platte rust moest nemen.

Een naam voor onze tweede dochter

Een weekje nadien kenden we de eerste resultaten en die bleken goed te zijn en het geslacht klopte inderdaad: het was een meisje! Wij waren enorm gelukkig en hadden al een tijdje een naam klaar: Bente. Deze naam past perfect bij de naam van onze andere dochter. Nu moesten we nog wachten op de uitgebreide genetische testen, die we een weekje later zouden krijgen. Ondertussen gingen mijn man en ik op reis, samen met onze dochter en we hadden een heel fijne week. Mijn buikje werd steeds dikker, de misselijkheid werd iets beter en ik begon terug wat bij te komen. Op 9 augustus kenden we dan ook de laatste resultaten: alles was in orde, er waren geen afwijkingen gevonden. Ons geluk kon uiteraard niet op en eindelijk konden we aan iedereen bekend maken dat we opnieuw een kindje verwachten.  

En toen liep het mis

Bij de controle-echo in het ziekenhuis de week nadien hadden we eerst nog een fijn gesprek met de gynaecoloog, waarna hij ons kindje nog eens ging bekijken, maar dat bleek niet meer nodig. Onze kleine meid bleek gestorven. Ik zag meteen dat er iets mis was, ze lag daar enorm stil en hij vond geen hartslag. Hij zette meteen het scherm uit en gaf ons het slechte nieuws, dat we eigenlijk al hadden gezien op het scherm: onze kleine meid was er niet meer. Hij moest wel nog één keer kijken, we mochten wegkijken ook zei hij, maar hij moest even zien hoe lang geleden ze gestorven was. Na die echo bleek dat ze enkele dagen daarvoor gestorven was en haar lichaampje vol vocht zat, wat duidde op een infectie die ze opgelopen had, waarschijnlijk door afname van die vlokkentest. Toen moesten wij terug door de wachtzaal vol zwangere vrouwen, wat voelde ik me verschrikkelijk: met mijn dikke buik en een dood kindje erin door die wachtzaal. Hoe we thuis zijn geraakt, weet ik nog steeds niet. De dagen die daarop volgden zijn een waas. We hadden een afspraak met mijn gynaecoloog om de bevalling te plannen, want voor een curettage was ons meisje al te groot. Ik was ondertussen al 16 weken zwanger. Ze legde uit hoe het eraan toe zou gaan en dat het waarschijnlijk wel even zou duren, zo’n bevalling op die termijn mogen ze niet te snel laten gaan, anders kan de baarmoeder scheuren en dan zijn we nog verder van huis. De kans is ook groot dat de placenta niet meteen mee komt, waarna er eventueel nog een curettage moet gedaan worden. Maar dit is niet altijd het geval. Toen we haar vroegen hoe onze kleine meid er zou uitzien, zei ze ons dat het niet echt de moeite zou zijn en er enorm veel bloed aan te pas zou komen. Hier was ik toen wel even niet goed van, maar toen ik thuis wat ervaringen opzocht, zag ik dat het ook anders kon, dus besloten we om af te wachten.

De bevalling

Op 20 augustus, enkele dagen later dus, moesten we terug naar het ziekenhuis voor de bevalling, daar vroeg ik of ik nog één mooie echo kon krijgen van onze dochter, omdat we niet wisten hoe ze er zou uitzien eens ik bevallen was. De vroedvrouwen belden mijn gynaecoloog op, maar deze weigerde aangezien dit tegen haar principes is en ze het niet moeilijker wou maken voor ons. Naar mijn mening is er niets moeilijker dan bevallen van een dood kindje, dus begreep ik dit echt niet. We kregen dus geen laatste echo meer als herinnering van onze kleine meid, in plaats daarvan kreeg ik om 14 uur een blaassonde, bakster, tabletten om de bevalling in te leiden en een epidurale werd gestoken. Die epidurale geven ze standaard bij een bevalling van een dood kindje, ze willen je alle extra pijn besparen. Om de tijd wat sneller te laten gaan, kregen we alvast een doos van Het Berrefonds (wat ben ik hen énorm dankbaar!!) en mochten we ook een dekentje kiezen waarin ze ons Bente zouden wikkelen na de geboorte. We kozen een mooie met vlindertjes en kregen ook een boekje voor onze oudste dochter en nog zoveel leuke herinneringen.  In die doos zat ook een knuffeltje dat eigenlijk voor onze oudste dochter was, maar dat ik al snel zelf in beslag nam. Dat knuffeltje heb ik gedurende de hele bevalling bij mij gehouden. Een tijdje nadien begon de pijn en om 20u die avond brak mijn water en begon ik steeds meer pijn te krijgen, ondanks de epidurale.

Net zoals bij onze eerste dochter werkte mijn epidurale weer niet en de anesthesist werd erbij gehaald. Deze man heeft uiteindelijk 3 x herprikt en enkele keren verstoken omdat hij de juiste plaats niet vond tussen mijn wervels. Hij bleef de pijnstilling maar opdrijven, omdat ik er immuun voor leek, met als gevolg dat ik enkele keren ben flauwgevallen, wat het nog moeilijker maakte om de epidurale te hersteken. Maar uiteindelijk kreeg de anesthesist me dus wel terug verdoofd door me 3x de normale verdoving te geven en toen was de helse pijn weer weg.

Ze leek op haar zus

Op 21 augustus om 13u55 werd onze mooie dochter Bente (stil)geboren. Eerst waren we wat bang om haar te zien, maar nadat de vroedvrouw me verzekerd had dat het echt wel de moeite was, mocht ik haar vasthouden. Ze was zó perfect: mini teentjes en vingertjes en haar neusje was net dezelfde als die van haar zus (en die van mij). Zo fijn om de gelijkenissen tussen haar en haar zus ook te zien. Wat ook enorm symbolisch was dat ze werd geboren met haar twee handjes onder haar hoofdje en beentjes in de knoop, echt al slapend dus. Ondanks het verdriet en de pijn, waren we dus ook wel een beetje fier op dit kleine wonder. Onze gynaecoloog wou graag een autopsie laten uitvoeren op ons klein meisje, maar dit wilden we niet en ze gaf zelf toe dat de doodsoorzaak eigenlijk wel duidelijk was en er waarschijnlijk niet veel meer uit zo’n autopsie zou komen. De vroedvrouwen, die trouwens énorm lief waren voor ons, vroegen ons of we haar bij ons gingen houden of we liever hadden dat zij haar mee namen. Wij kozen voor het eerste: we wilden zolang mogelijk genieten van dit kleine mensje en haar nooit vergeten. We namen zelf enorm veel foto’s, maar hadden ondertussen ook gebeld met ‘Boven de wolken’, een organisatie die foto’s neemt van kindjes die gestorven zijn tijdens de zwangerschap of net na de geboorte. Zij gingen diezelfde avond nog langskomen om haar te fotograferen.

Ondertussen was er wel een heel ander probleem opgedoken: de placenta was niet mee afgekomen tijdens de bevalling en dus moest ik rond 17 uur een curettage krijgen: ik werd in slaap gedaan en twee uur later werd ik terug naar mijn kamer gebracht. Daar bleek de fotograaf van Boven de wolken net aangekomen te zijn. Zij nam foto’s van Bente*, van ons gezin en van onze oudste dochter Linne met haar kleine zus Bente*. Hoewel Bente ondertussen al wat vocht verloren was en dus minder mooi dan meteen na de bevalling, waren deze foto’s toch echt nog de moeite waard en zijn we ook hen nog ongelofelijk dankbaar voor wat ze hebben gedaan voor ons!

Die nacht is Bente ook nog bij mij gebleven en hoewel ik zelf heel slecht was en op toilet een keer ben flauwgevallen, waarschijnlijk door het vele bloedverlies en de vele verdoving die nog in mijn lichaam zat, ben ik toch blij dat ik haar twee dagen bij mij heb mogen houden. ’s Ochtends voelde ik me al wat beter en na een extra bloedafname bleek dat alles in orde was. Als ik wou, mocht ik die avond naar huis, al mocht ik evengoed nog langer blijven, aangezien ik nog heel slapjes was. Toch beslisten we om die dag naar huis te gaan en definitief afscheid te nemen van onze kleine meid: de psycholoog van het ziekenhuis kwam nog even langs en ook werd ons gevraagd wat we graag met Bente* wilden doen: begraven op de sterretjesweide of laten verassen en uitstrooien op de sterretjesweide. Wij kozen het eerste en mochten nog een extra dekentje van Het Berrefonds kiezen waarmee ze in haar kistje mocht, zo konden wij het dekentje waar ze twee dagen in had gelegen, mee naar huis nemen als aandenken.  

Met lege handen thuiskomen maar wel weer goed nieuws

Thuiskomen met lege handen was zeer vreemd en we hebben een zeer moeilijke en zware periode achter de rug, zowel emotioneel als fysiek eigenlijk, want die epidurales hebben mij enorm veel rugklachten bezorgd. Eerst was ik zeker dat ik geen kindje meer wou, maar al snel veranderde ik van gedachte en wilden we toch nog een broer/zus voor onze oudste dochter. Ondertussen zijn we 7 maanden verder en ben ik opnieuw 14 weken zwanger van ons regenboogje (kindje dat je krijgt na het verlies van een eerder kindje) en voorlopig gaat alles goed! Wij gaan nog steeds wekelijks naar het kerkhof om Bente* te bezoeken en het doet nog steeds pijn, maar deze nieuwe zwangerschap geeft wel terug wat hoop.

Ik besef nu dat élke herinnering aan een zwangerschap van belang is en we hebben dus al enorm veel foto’s van mijn buikje genomen (die nu ook al een mooie omvang heeft) én zijn onlangs langsgegaan bij Precho, omdat de echo’s bij mijn nieuwe gynaecoloog niet zo mooi waren. We wilden zeker zijn dat we deze keer wél mooie echo’s hebben en dat hebben we nu zeker en vast!

© 2018 Precho.be - Alle rechten voorbehouden. Algemene voorwaarden

Selecteer gewenste locatie:
Precho cadeaubon